Po rocznej przerwie kontynuował dzieło, także z powodów finansowych. Zainwestował w mrówki sporo pieniędzy, więc nie stać go było na wycofanie się z projektu. Jak wiadomo artyści, zwłaszcza nieznani, do zamożnych nie należą. Dzieło wygląda nie najgorzej i z daleka, gdy nie widać mrówek, prezentuje się jak profesjonalny obraz. Dla trwałości efektu całość pokryta żywicą. Niektóre rozwiązania, jak te ze zmywaczem, są zapożyczone od chłopaków, skautów, którym niejedno urodziło się w głowie.

„Co było najtrudniejsze w trakcie pracy?” - pyta mistrza dziennikarka. „Zdecydować się na sposób w jaki będę je uśmiercał. Gdy zacząłem ręcznie, okazało się, że samo zabijanie zajmie kilka lat. Potrzebowałem ich przecież 200 tys. sztuk. Musiałem wpaść na coś efektywniejszego i mniej nieprzyjemnego dla mnie osobiście. Zmywacz do paznokci był strzałem w dziesiątkę. Kwestia zdobycia mrówek też wymagała stosownego planu. Zdecydowałem się na kupno przez internet. Przywozili mi je hurtowo w plastikowych opakowaniach. Jest trochę adresów, które oferują robactwo nie tylko jako pożywienie dla gadów, ale też i jako maskotki” - odpowiada Kalifornijczyk.

Reakcje na to, co zrobił? Skrajne. Ludzie piszą: „Obrzydliwe, wulgarne, przerażające, trzeba być idiotą” albo „Bombowe, fantastyczne”. Były też głosy: „Jak można zabić cokolwiek w imię sztuki?” i w końcu: „No tak, ile jest warte życie mrówki...?”

Chris Trueman broni się mówiąc: „Mrówki są bardzo inteligentne, nadają się do malarstwa. Moim krytykom powiem jedno: „Przyznajcie się, ile w swoim życiu zabiliście mrówek w kuchni, w pokoju, albo w plenerze i nie było z tego żadnego pożytku”.