Po ostatnim spotkaniu z zarządem firmy, na którym dowiedzieliśmy się o planach centralizacji naszego oddziału do Singapuru, postanowiłam zacząć aktywne poszukiwania pracy. Pierwszy krok: „update” swojego profilu na Linked-in, networkingowej stronie dla profesjonalistów szukających pracy albo rozwijających kontakty zawodowe. Nie spodziewałam się jednak, że niektórzy korporacyjni dyrektorzy traktują ją jak „dating site”.

Do grona znajomych zaprosił mnie jeden z dyrektorów amerykańskiego banku z siedzibą w Londynie. Z jego profilu dowiedziałam się, że zajmuje się strukturyzowanymi produktami finansowymi. Cokolwiek w żargonie finansowym miałoby to znaczyć, brzmiało bardzo poważnie. Wysłałam maila, pytając, skąd się znamy.

Pomyślałam, że być może pracowaliśmy kiedyś dla tej samej instytucji. W odpowiedzi usłyszałam, że pamięta mnie z jednego z oficjalnych spotkań w europejskim banku, w którym byłam na krótkim kontrakcie. Za grosz nie mogłam skojarzyć, żebyśmy się kiedykolwiek poznali, ale dyplomatycznie potwierdziłam, że miło być w kontakcie.

Po krótkiej wymianie maili o tematyce zawodowej, aktualnym statusie naszych stanowisk i opinii na temat sytuacji na rynku Pan Dyrektor przeszedł do konkretów i spytał, czy byłam kiedyś w popularnym w City cocktail barze obok St. Pauls Catherdral. „Chciałabyś tam do mnie dołączyć w przyszłym tygodniu w czwartek?” – zapytał. Przyznam szczerze, że nie spodziewałam się takiego rozwoju rozmowy. Zgodziłam się na spotkanie, ale zastanawiam się, czy aby na pewno miał na myśli spotkanie stricte biznesowe? Obiecuję, że dam znać w przyszłym felietonie. [Kat P.]